[słowniczek na końcu tekstu]
ZSP (PTSD) może objawiać się tak, że Twój partner lub Twoja partnerka:
– Zmaga się z wyznaczaniem granic i poczucie winy, gdy to robi
– Musi mieć kontrolę nad sytuacją, żeby czuć się bezpiecznie. Możesz czuć się osaczonx i mieć niezrealizowaną potrzebę wolności, spontaniczności.
– Jest podejrzliwx i z trudnością zdobywa się na zaufanie. Możesz czuć się z tym nieswojo.
– Jest opornx wobec pozytywnych zmian. Możesz czuć frustrację.
– Zbyt często odkłada swoje potrzeby na bok, poświęca czas i energię innym, bywa tym wypalona. Wszyscy wokół przyjmują to za oczywistość. Możesz mieć problem z poczuciem, że wykorzystujesz pomoc tej osoby, i że to nie jest w porządku, ale ona zawsze jest chętna do pomocy.
– Potrzebuje częstego zapewniania, np. o miłości, o stałości, o zamiarach. Czasem możesz nie mieć już na to siły.
– Często wraca do tego jednego, trudnego tematu. Możesz być specjalnie wyczulonx, żeby nie mówić przy ukochanym/ukochanej o tym, co może się jej/mu skojarzyć z traumą, ponieważ masz dosyć tych pogadanek.
– Walczy z niską samooceną, z trudnością przyjmuje komplementy, np. może je wyśmiewać, zaprzeczać im. Może Ci być przykro.
– Przeprasza i jest zbyt ugodowx ze strachu przed konfliktem. Możesz mieć problem z poczuciem, że to wykorzystujesz, i że to nie jest w porządku. Nawet nie musisz się za bardzo kłócić, bo Twoja osoba partnerska od razu daje za wygraną.
– lub odwrotnie, jest wybuchowa i napastliwa, chodzisz wokół niej na paluszkach, żeby jej nie striggerować. Czasem zapadasz się pod ziemię, kiedy robi awanturę w miejscu publicznym lub obraża znajomych
i inne…
Jeśli rozpoznajesz takie zachowania u siebie i niepokoi Cię to, umów się na jednorazową wizytę do psychologa-diagnosty i porozmawiaj o tym. Jeśli myślisz, że to może dotyczyć Twojej ukochanej, Twojego ukochanego, możesz pokazać mu / jej ten wpis i nie naciskaj na nic więcej. To indywidualna decyzja, czy uzna za sensowne diagnozować się ( w miejscu, w którym używa się katalogu ICD-11) lub iść na psychoterapię. Swoją drogą diagnoza nie jest konieczna, żeby iść na psychoterapię.
Droga od osoby uwrażliwionej traumą, przez typową, do odpornej,
Dr Bruce Perry
pozwala nabrać unikalnej siły i perspektywy
Owocem takiej podróży może być mądrość pourazowa.
Słowniczek:
Zespół stresu pourazowego ZSP – zaburzenie będące wynikiem trudnego urazu wywołanego traumą. Zaburzenie to znane jest także jako skrót PTSD: post-traumatic stress disorder, czyli po polsku właśnie: zespół stresu pourazowego.
Trauma – zbyt trudne przeżycie dla danej osoby, przeżycie, które oprócz wspomnienia pozostawiło uraz psychiczny i ma wpływ na teraźniejszość. Trauma to jednostkowe wydarzenie w przeszłości. Nie można „mieć traumy”, jedynie można być po traumie albo posiadać zespół stresu pourazowego.
Mądrość pourazowa – to termin używany w psychologii i psychoterapii do opisania pozytywnych zmian, jakie mogą wystąpić u osób z doświadczeniem traumatycznych wydarzeń, które zostały zagojone np. w procesie psychoterapii.
Chociaż traumy mogą być bardzo trudne i bolesne, niektórzy ludzie potrafią się z nich uleczyć i doświadczają osobistego rozwoju i przekształcenia. Mądrość pourazowa odnosi się do zdolności do znalezienia sensu, wyciągnięcia wniosków, nauki, akceptacji i wzrostu po zagojeniu urazu. Obejmuje to lepsze rozumienie siebie, większą empatię dla innych, zmiany w wartościach życiowych i nowe sposoby radzenia sobie ze stresem.
Nie oznacza to, że zaleca się przeżywanie traum celem rozwoju osobistego, czy też narażanie dzieci na dodatkowy stres! Znacznie korzystniejsze jest niedoświadczanie traum i rozwój osobisty wywołany dojrzewaniem oraz zdobywaniem doświadczenia życiowego.