Jego głos dotarł do mnie jak przez wodę. Zagroził mi. Wypowiedział słowa, które przytłoczyły mnie i nie było sposobu, żeby na to odpowiedzieć. Jednak nie poczułam zupełnie nic. Kawiarnia nagle stała się akwarium – ludzie poruszali się w zwolnionym tempie, ich twarze rozmyte za szkłem czasu. Dźwięk ekspresu do kawy zamienił się w odległy szum. […]
Beata, a Ty w ogóle miałaś w gabinecie kogoś żyjącego w poliamorii? – zapytała mnie znajoma dowiedziawszy się, że moje wystąpienie na Konferencji PSTTSR 2025 ma tytuł „Dekonstrukcja mononormatywności”. Tak, miałam i miewam. Czy tacy ludzie w ogóle naprawdę istnieją? – Tak. Rzeczywista skala poliamorii w Polsce – ukryta za fasadą monogamii Nie mamy obfitych
Czy chcesz doświadczyć, jak przyjemnie jest tańczyć tylko dla siebie i nie musieć ogłaszać tego na Instagramie, żeby czuć spełnienie? Czy kiedykolwiek czułaś, że Twoja relacja z mamą przypomina taniec na cienkiej linie, gdzie Twoje potrzeby i emocje nieustannie ustępują miejsca jej światu? Czy dorastając, odbierałaś sygnały, że Twoja wartość zależy od spełniania jej oczekiwań,
Fragment z psychodeliki.org:>>Psychodeliki (gr. psyche – dusza, i delos – ujawnić, objawić) to grupa substancji psychoaktywnych (obejmująca także częściowo dysocjanty i delirianty) wywołujących zmiany percepcji (świadomości), sposobu myślenia oraz sposobu odczuwania emocji. Od innych substancji psychoaktywnych (stymulantów, depresantów) odróżnia je to, że wywołują zmiany stanu i treści świadomości (Bayne & Carter, 2018). Doświadczenia te często
Klient poszukujący pomocy w gabinecie terapeutycznym może postrzegać terapeutę jako osobę ważniejszą od siebie. Klient o innej mentalności może uważać siebie za osobę zajmujacą wyższą pozycję („klient nasz pan”). Jak to jest? Wyobraźmy sobie, że mam problem, o którym chcę porozmawiać z kims, komu ufam. Umówiłam się w tym celu z przyjaciółką i powiedziałam jej,
…jestem zaskoczona, jak bardzo dużo stało się w ciągu tej jednej godziny. Mam poczucie, że nie potrzebuję więcej sesji, żeby dalej międlić ten temat, bo rozjaśniłam go sobie wystarczająco. Niby taka sesja empatyczna to nie jest psychoterapia, a jednak mam poczucie, że pomogła mi szybciej i głębiej, niż dotychczasowe doświadczenia z terapiami. Nieważne, czy tematem
