babciu, chodzimy ze sobą

„Jesteśmy razem” — czyli o tym, jak moja babcia widziała „chodzenie ze sobą”

Kiedy powiedziałam babci, że „jesteśmy razem” z Jonaszem, przechyliła głowę i popatrzyła na mnie takim wzrokiem, jakbym oznajmiła jej, że gram na harmonii w chórze parafialnym. Czyli: słyszała mnie, ale nie do końca wiedziała, o co mi chodzi.

— No i co to znaczy „razem”, moja droga? — zapytała po chwili.

— No… spotykamy się. Jest moim chłopakiem. Chodzimy na randki. Nie umawiam się z innymi.

Babcia usiadła. Wiedziałam, że teraz powie coś ważnego.

— Po co ci tak zwany chłopak, wnusiu, skoro jesteś wolna? — powiedziała tonem, którym inne osoby komentują pogodę. — Dopóki nie stoi ksiądz przed tobą i przed nim, to jesteś panią sama sobie. Umawiaj się, z kim ci się podoba. Z dwoma możesz. Z trzema, jak starczy sił.

Myślałam, że żartuje. Babcia nigdy nie żartowała, gdy mówiła o sprawach sercowych.

Ślub jako moment podpisania umowy na wyłączność. Albo i nie.

W jej świecie granica była prosta i ostra jak nóż do schabowego. Przed ślubem — otwarta sytuacja. Po ślubie — umowa na wyłączność. – znow spojrzała przez okno. – Albo i nie. – dodała po chwili z zabawną iskrą w oku. 

— Ja z dziadkiem braliśmy ślub w czasie wojny. I trzymaliśmy się wyłączności, jak się trzyma razem w trudnych czasach. A po paru latach — powiem ci szczerze — przestaliśmy robić z tego sprawę. I dobrze, że przestaliśmy, bo faworki piekł to są, na mój gust, przednie.

 „Jesteśmy razem” to według niej frazes bez treści: ani umowa, ani faktura, ani nawet paragon. A ona wychowała się w czasach, gdy zapowiedzi w kościele miały moc obowiązującą większą niż dzisiejsze regulaminy abonamentów.

Randki według babci

— On cię po prostu ogląda, sprawdza, i wcale nie czuje się Twój — powiedziała, kręcąc głową z umiarkowanym politowaniem. — No a co będzie, jak jeden z Twoich kolegów okaże się znacznie lepszy dla Ciebie? Ale Ty się o tym nie dowiesz, bo nie pójdziesz z nim na randkę. – Zaczęłam rozumieć o co chodzi. Faktycznie, to teraz mogę wszystkiego spróbować. Potem będzie już za późno. I wtedy wyszło jej credo w pełnej krasie — Teraz, dopóki nie masz obrączki na palcu jesteś wolna. Boś wolna, moje złoto, i nie ma o czym rozmawiać. A potem, to jak tam się z mężem dogadacie. 

— Babciu, ja NIE jestem wolna, ja jestem z Jonaszem. – chciałam brzmieć asertywnie, ale zabrzmiałam raczej jak uparty przedszkolak. Już czułam, że moje dotychczasowe przekonania się rozpadają, ale nie wiedziałam, jak mam w takim razie żyć.

— „Z Jonaszem” to można i tak to ująć. Ale „razem” to wy nie jesteście. U nas był obiad, byli rodzice, były zaręczyny, był ślub. I byliśmy „razem” dopiero PO ślubie. I nie mówię tu o łóżku, kochana. A u was? Wydaje mi się, że wam się pomyliło, co to jest „razem”. Na razie to Ty jesteś razem z rodzicami, a jak wyjedziesz na studia, to będziesz „razem” sama ze sobą. Panią swojego życia! I możesz randkowac ile dusza zapragnie!

Muszę przyznać — zamurowało mnie. Zaczęłam myśleć: pytanie „czy jesteśmy razem” naprawdę brzmi dziwnie, jak się je rozłoży na części. Razem jak? Mieszkamy razem? Nie. Trzymamy kasę na jednym koncie oszczędnościowym? Czy to się wszystko opiera na wspólnym chodzeniu na frytki i całowaniu się? W sumie to ja nawet nie poznałam tak wielu chłopaków, kiedy się dobrze zastanowić. Skąd mogę wiedzieć, czy to z nim powinnam rzeczywiście być, jak nie mam porównania?

– Chłopiec to musi się o dziewczynę starać! – zakończyła babcia i zaczęła mnie częstować ciasteczkami.
….jeśli faktycznie Jonasz chce ze mną być całe życie, dlaczego mi tego nigdy nie powiedział i nie kupił przynajmniej pierścionka? Dlaczego w ogóle zrobiłam takie założenie? Więc może tylko tak mówi, bo wtedy ma mnie tylko dla siebie…. nic nie ryzykując i nie angażując się. A zresztą dlaczego ja tyle myślę o tym, co on myśli… Właściwie to nabrałam ochoty na korzystanie z własnego życia, póki jestem wolna! Niech on się trochę pozastanawia, co myślę ja!

Cywilistka z krwi i kości

Z czasem zaczęłam rozumieć, że babcia wcale nie jest zacofana. Jest bardziej sensowna i postępowa niż pokolenie Millenialsów i Zetek. Dla niej „związek” przed ślubem po prostu JEST otwarty, bo to właściwie nie jest żaden „związek”. Nie wiąże nas mieszkanie, współzależności, dzieci. Nikt nic nie podpisał, nikt się nie zobowiązał, nie zaręczył, więc każdy musi się starać o drugie, a także może cieszyc sie wolnoscią i poznawać inne osoby.
W logice babci żądanie wyłączności bez ślubu to jak wymaganie gwarancji na produkcie, którego się nie kupiło!

– Ale my z dziadkiem po paru latach … no wiesz …. – ciągnęła babcia – wyłączność nam umknęła, tak nam wyszło. To się za naszych czasów nazywało «lekka głuchota i lekka ślepota jako podstawa dobrego małżeństwa». Ha ha ha! On nie dosłyszy, kiedy rozmawiam przez telefon z Heniem, ja lekko niedowidzę, kiedy wita się ze swoją sekretarką. Krótko mówiąc każdy miewa dodatkowo kogos bliskiego, nikt nie wnika, co tam się dzieje, dbamy o siebie nawzajem, i wszystkim żyje się lżej. A teraz to podobno na to macie nowoczesne amoryzmy. A pamiętasz pana Henia? Nasz przyjaciel domu, przyjaźnił się też z dziadkiem – zaczeła się szeroko usmiechać i zailkła na chwilę – A zresztą, co ja tu będę Ci mówiła. Pożyjesz, to poznasz życie, zobaczysz, jak to jest.

Poszłam z tym wszystkim do mojej drugiej babci. A ona na to: >> Najważniejsze, żebyście byli zdrowi i się rozumieli << . Słowa mojej drugiej babci doceniłam po wielu latach, i zapamiętałam na zawsze.

Epilog

Jonasz w końcu poznał tę pierwszą babcię. Babcia oceniła go w ciągu czterech minut: zrobił jej herbatę i nie lizał łyżeczki. To wystarczyło.

— Ten może zostać — oznajmiła, gdy wyszedł do łazienki. — Tylko przypilnuj, dziewczyno, żebyś przed ślubem nie zapomniała, że do aż do wieczoru panieńskiego masz prawo umawiać się też z innymi. I żeby po ślubie herbaty nie przestał Ci warzyć.

I wiecie co? W pewnym sensie ma rację, nie co do „mojego” chłopaka akurat, bo Jonaszek okazał się niewart funta kłaków, ale co do tego, że nie ma co się zachowywac jak by było po ślubie, kiedy tego ślubu przecież nie było.
A nawet i po ślubie, każda para interpretuje „wierność” po swojemu, i ciągle na nowo. 

OBOWIĄZUJĄ PRAWA AUTORSKIE