babciu, chodzimy ze sobą
„Jesteśmy razem” — czyli o tym, jak moja babcia widziała „chodzenie ze sobą” Kiedy powiedziałam babci, że „jesteśmy razem” z Jonaszem, przechyliła głowę i popatrzyła na mnie takim wzrokiem, jakbym oznajmiła jej, że gram na harmonii w chórze parafialnym. Czyli: słyszała mnie, ale nie do końca wiedziała, o co mi chodzi. — No i co